Voor u gelezen in de Volkskrant

Posted Een reactie plaatsenGeplaatst in Voor u gelezen

Verslaggeverscolumn toine heijmans in Assen

Assen is een vriendelijke viervoeter rijker. Bij het station werd een ‘stomende hond’ onthuld

Hoe sensor city een kunstwerk kreeg met een verhaal.

Assen onthult een houten hond van zes meter hoog. De hond heet Mannes en staat naast het station. Bij veel verkeer gaat Mannes stomen – daartoe is hij voorzien van sensoren. De hond is ondergronds verbonden met een apparaat dat stoom aanmaakt. Uiteraard is hierbij rekening gehouden met het gevaar van legionella.

Het weerbericht verwacht boven de rivieren lichte regen, maar de stad is uitgelopen. Voor Mannes, die schuilgaat onder een wit laken. Op verzoek hebben de Assenaren hun eigen honden meegenomen. Schoolkinderen werkten hard aan een bot dat recht doet aan de afmetingen van Mannes; ze dragen het boven hun hoofden door het publiek.

Een stomende sensorhond. Foto Harry Cock

Daar staan ook de mannen met werkbroeken die Mannes bouwden in hun houtfabriek. Het is een ‘special’, zegt Arie Doornekamp van Doornekamp Woodspecials, een familiebedrijf dat hij met zijn broers Bert en Gerard overnam van hun vader. De houten hond is van duurzaam accoya, er is een jaar aan gewerkt. Als ik de mannen vraag wat het moeilijkste was, krijg ik een glimlach terug. Het was niet moeilijk. Het wachten hier is moeilijk, zegt Arie: ‘liever ben ik aan het werk’.

Voor bestuurders en andere genodigden is een partytentje neergezet, zodat ze kunnen schuilen. De inauguratie van de houten hond wordt geleid door een spreekstalmeester in een rood pak. De jas van de wethouder heeft exact dezelfde rode kleur maar dat is, zegt ze, toeval. Haar voorganger vertrok na een debacle. Die was tegen de houten hond en zette er met het college een streep doorheen – totdat hem duidelijk werd gemaakt dat politici niet bepalen wat kunst moet zijn.

Kunst is kwetsbaar, kwetsbaarder nog dan een politicus.

De nieuwe wethouder, Gea Smith, noemt de houten hond in haar speech een ‘trouwe lobbes’. Ze noemt hem steeds bij naam. Ze wijst op de film met Richard Gere, waarin de hond Hachiko negen jaar in de openbare ruimte wacht op zijn baasje. Een ontroerende film, zegt de wethouder.

Op verzoek namen de Assenaren hun honden mee. Foto Harry Cock/de Volkskrant

Nederlanders krijgen graag een verhaal geleverd bij hun kunst. Een nieuwe Rembrandt is leuk, maar graag inclusief spannende ontdekkingstocht. Mannes heeft een naam en is ‘een maatje voor de stad’. Het verhaal van Mannes is dat hij Assenaren opwacht die na een lange dag thuiskomen met de trein. Als alles mis gaat in het leven, kun je altijd nog terecht bij een hond.

Gelukkig vertelt ontwerper Maurice Nio me later dat Mannes ook vooral een ‘brainwave’ was.

Er was een wedstrijd uitgeschreven voor een kunstwerk bij het verbouwde station, en de Beoordelingscommissie Kunst Stationsplein koos uit zestig inzendingen deze houten hond. Wat moeten we met een houten hond met een piemel eronder, vat ik de discussie maar even samen die daarna ontstond. Een hond die zijn achterwerk keert naar de stad, een ‘dampende sensorhond’, zoals de ChristenUnie het verwoordde, bevreesd voor de onderhoudskosten en waarschijnlijk ook voor de piemel, en voor het oordeel van ‘de burger’. En Assen heeft al een sensorkunstwerk dat maar onderhoudsgeld blijft kosten: Sensor Valley 8.0 van de illusionist Daan Roosegaarde.

Nederlanders nemen in toenemende mate alles letterlijk, ook kunst. Daarom verwijderde de politie in Amsterdam snel een beroemd affiche van de beroemde overleden kunstenaar Anthon Beeke. Kunst mag best in het straatbeeld, maar het moet wel een beetje passend zijn. Anders haalt de politie het weg namens ‘de burger’.

Assen is gelukkig wat ruimdenkender dan Amsterdam. Het is een eigenwijze, menselijke stad. Genoeg waren er tegen die hond. Maar nu hij er staat, staat hij er maar mooi tot volle tevredenheid te stomen. Zoals de wethouder zegt: ‘Assen is een verrassende stad’.

Dat de hond sensoren heeft is niet toevallig. Assen zou ‘sensor city’ worden, hadden de bestuurders bedacht, en als levend laboratorium allerlei bedrijven uit de sensorbusiness trekken: Silicon Drenthe. Honderdvijftig Assenaren kregen een sensor in hun auto om de files te detecteren. Al staan er in Assen nooit files.

Mannes in volle glorie. Foto Harry Cock/de Volkskrant

Toen de miljoenensubsidies op waren, ging de business failliet en trok het sensorcircus verder. De wethouder trad af en werd partner bij adviesbureau Boer & Croon. Bij zijn afscheid kreeg hij een kunstwerk cadeau: een schilderij van Mannes, de houten hond die hij niet wilde. Een mooi gebaar.

‘Kortom’, spreekt de spreekstalmeester, ‘honden maken veel los’.

En dan wordt de zes meter hoge houten hond van zijn doek ontdaan.

‘U denkt: wat heeft een hond nu met Assen te maken?’, zegt de spreekstalmeester. ‘Nou, u ziet: hij heeft álles met Assen te maken.’

Waarvan akte: brood- en banketbakkerij Alsady biedt een marsepeinen Mannes aan, een school presenteert t-shirts met de tekst: ‘Ik bid nie veur bruune brokk’n’, en hondenspeeltuin Assen-Oost maakt Mannes ter plekke erelid.

Met gratis toegang voor altijd.

Een hond blijft altijd wachten. Foto Harry Cock/de Volkskrant

Hittegolf

Posted Een reactie plaatsenGeplaatst in Geen categorie

ASSEN – In Drenthe is afgelopen nacht de warmste nacht ooit gemeten. (01 op 02 augustus 2018)

Op het KNMI-station in Hoogeveen werd een minimumtemperatuur gemeten van 20,5 graden. Het oude record stamt uit 9 augustus 1992 en stond op 19,5 graden.

Op Groningen Airport Eelde werd zelfs een minimumtemperatuur van 21,2 graden gemeten. Het oude record op het vliegveld was 19,3 graden en werd gemeten op 27 juli 1944. Volgens RTV Drenthe-weerman Roland van der Zwaag zouden die records de komende nacht opnieuw verbroken kunnen worden.

Hittegolf
Er zit volgens de RTV Drenthe-weerman nog een record aan te komen: die van de langste hittegolf ooit in Drenthe. Het huidige record staat op zestien dagen en dateert uit 2006. De huidige hittegolf duurt nu dertien dagen en omdat ook komende week de temperaturen boven de 25 graden blijven, gaat dat oude record er in ieder geval aan.

Het nieuwe Artis

Posted Een reactie plaatsenGeplaatst in Geen categorie
Klik voor volledig artikel
Klik hierboven voor het volledige artikel (zolang dit op internet beschikbaar is)

=Citaat=

„Kun je vandaag de dag nog dieren opsluiten?”, vraagt Haig Balian zich in het begin van Het nieuwe Artis af. Het antwoord laat zich raden want Balian was ten tijde van de opnames directeur van de Amsterdamse dierentuin. Balian, zelf voormalig filmproducent: „We sluiten dieren op om mensen te laten zien dat er meer wezens op deze planeet zijn dan mensen.”

De echte vraag in de ruim één uur durende documentaire is dan ook meer: hóe sluit je anno 2018 dieren op? Een vogelverzorger („Pelikanen vliegen vrij hard. Van Assen naar Alkmaar in twintig minuten”) komt het dichtst bij het antwoord: „Een volière voor de pelikanen is heel mooi, maar dat is duur. Daarom kortwieken we ze elke vijf weken.” In beeld is ondertussen te zien hoe de veren aan de imposante vleugels van een pelikaan worden gehalveerd. De verzorger: „Het is net als nagels knippen. Zo moet je het zien. Het is niet schadelijk voor het dier, het is geen amputatie.”

Achter de schermen is Balian voortdurend in de weer om zijn dierentuin aan de man te brengen („Nederlanders weten niets van de natuur”), te moderniseren en weerwoord te bieden aan de schreeuw om meer dierenwelzijn. Zo wil de Partij voor de Dieren hem per motie dwingen het aantal dieren in Artis te halveren. Balian: „Dat betekent dat we nog één olifant over zouden houden.” Op rustige maar gedecideerde toon tegen een medewerker: „Dat heeft niets met dierenwelzijn te maken.”

De twee Artis-olifanten vormen de rode draad in de documentaire. Een van de beesten is drachtig. De spanning en de opwinding van de verzorgers daarover is oprecht en daarom interessant om naar te kijken. Dat laatste geldt om een heel andere reden ook voor de bijdrage van Heleen Rouw, ‘hoofd merk & relatiebeheer’ bij de dierentuin. De geboorte van de eerste olifant ooit in Artis biedt volop kansen, aldus Rouw. „Het is herfstvakantie dus ik verwacht dat het omzet gaat geven.” Maar ja, dan moeten die beesten wel een beetje meewerken natuurlijk. Rouw in een vergadering: „Het was perfect geweest als de olifant vannacht was geboren. Nu is het overdag en is de kans heel groot dat we het nieuws niet geheim kunnen houden.” Zichtbaar teleurgesteld kijkt ze haar collega’s aan. „We willen graag zelf het persbericht naar buiten brengen.

Wanneer het jonkie eindelijk is geboren en Rouw persoonlijk haar goedkeuring heeft gegeven aan de naam Sanuk, blijkt haar invloed pas echt. Terwijl de mokken en fotolijsten met de afbeelding van de jonge olifant in allerijl worden uitgestald in de Artis-winkel, heeft dierverzorger Peter Bleesing plaatsgenomen achter een telefoon om de media te woord te staan. Letterlijk leest hij de antwoorden voor die de pr-afdeling op een uitgewerkte vraag-antwoordlijst voor hem heeft opgetikt. Een medewerkster kijkt over zijn schouder mee. Bleesing tegen een journalist: „Artis is een educatief instituut en we zijn daarbij in de overtuiging dat we…”

De mediahonger is met de pr-riedel voor even gestild, maar het grote publiek wil Sanuk zíen. Maar nu zit het herfstweer tegen. Rouw tegen de dierverzorger: „Wanneer denk je dat het zou kunnen? Donderdag of vrijdag zou pr-technisch perfect zijn.”

De vraag die na het zien van Het nieuwe Artis het meest beklijft, is wat onnatuurlijker: het liefdevol houden van dieren in een professionele dierentuin of het gedrag van de pr-afdeling van Artis. Voor het antwoord hoef je geen gediplomeerd bioloog te zijn.